وقتی تاکیدی این گونه را ایجاد میکنم میدانم که این نقطه اغاز است ومسیر رامیگشاید.من به ذهن نا هشیارم(ضمیر نا خوداگا)میگویم:من مسولیت را بر عهده میگیرم.من اگاهم چیزی وجود دارد که میتوانم برای تغیر آن کاری انجام دهم اگر همچنان به تاکییدم ادامه دهم،هم اماده خواهم بود که بگذارم کارها،هر چه که هست،پیش رود...

میدانم من کسی هستم که از همه زندگی برخوردارم خردی بی کران مرا فرا گرفته و سرشار کرده است .بنابراین به تمامی بر عالم هستی تکیه میزنم تا با هر شیوه مثبتی مرا حمایت کند زندگی مرا آفریده و این سیاره را به من عطا کرده است تا همه نیاز های مرا شکوفا کند هر انچه که به احمتال نیاز داشته باشم پیشاپیش در اینجا...

گاه وقتی زندگی ام به گونه ای چشم گیر و مشخص بهبود میابد مضطرب میشوم وبه این می افتم که ایا قرار است اتفاق بدی همه این نیکویی ها را دور کند میدانم که این اضطراب از ترس و نبود اعتماد به خود ناشی میشود،بنابراین ان را نیز به منزله بخشی تلقی میکنم که برای بروز نگرانی ام نسبت به موضوعی به کار میرود. انگاه...